Lawrence of Arabia

Een film waar ik altijd het ideale moment voor zocht en eindelijk vandaag gevonden heb. Het probleem van deze film is dat hij bijna 4 uur duurt. Dus het is een erg lange zit en ik wou hem in één keer kunnen uitkijken.
Het is mij dan ook gelukt om hem in één keer uit te kijken, pas naar het einde toe begon ik te voelen dat het een erg lange film is. Maar die eerste 2 uur en half vliegen voorbij.

De film bestaat uit 2 delen waarvan ik het eerste deel echt machtig goed vond. Een mooi wonderbaarlijke reis door een dodelijke woestijn. De Turken zijn in het eerste deel nog niet de grote vijanden maar eerder de droogte en de kokende zon. Van die zon en droogte zijn een aantal zeer mooie shots gemaakt. Vooral die overgang van de veilige nacht naar die dodelijke droge dag. De reis is in het eerste gedeelte ook zeer interessant en Lawrence komt leuke personages tegen en komt in een mooi avontuur terrecht.

Het 2de deel bied meer een politiek verhaal aan met meer een oorlogsachtige setting. Wat mij dan weer iets minder interesseert. Maar toch blijft het wel boeiend. Alleen mis ik hier dan weer de mooie beelden.
Zoals ik al eerder zei vooral naar het einde toe wordt het trager en lijkt de film een beetje langdradig te worden. Maar al snel wordt het weer interessant en zijn we al aan het einde. Dus in princiepe is 90% van de film toch wel een erg boeiende ervaring die zijn status meer dan waard is.

Qua acteerprestaties heeft Peter O’Toole een erg geloofwaardige T.W. Lawrence gebracht. Een personage dat ook zeer goed is uitgeschreven. Een personage dat vreselijk eigenwijs is, denk dat alles mogelijk is maar toch zeer intelligent overkomt.
Omar Sharif steelt de show van de Arabische kant. Erg overtuigende rol.
Technisch is deze film ook dik in orde. Mooie beelden en een indrukwekkende soundtrack.

Een film die toch zeker de moeite waard was. Een terrechte klassieker.

8/10

Beast

Vorig jaar zag ik de eerste stills van deze film en had ik al veel verwachtingen. Ik wist gewoon dat dit niet kon mislopen. Een psychologisch thriller/drama van de grootmeester Christoffer Boe. Iemand waarvan ik al 2 grote meesterwerken had gezien: Reconstruction (mijn grote favoriet) en Allegro (ook zeer geniaal).

Deze keer gaat Boe de creepy tour op. Hij creëert een personage zo vreemd en zo beangstigend dat de film zelfs zeer intens wordt op bepaalde momenten. Natuurlijk kan dit personage alleen maar gespeeld worden door een zeer bekwame acteur en hij heeft een goede keuze gemaakt: Nicolas Bro (Adam’s Apple, Allegro, reconstruction). Ook zit hier weer Nicolai Lie Kaas in die het ook weer uitstekend doet.

Het verhaal gaat over een liefde die niet meer 100% loopt. Bruno is stapelverliefd op zijn vrouw. Maar zijn vrouw is totaal zijn gevoelen kwijt voor Bruno en gaat vreemd. Bruno begint dingen te vermoeden en zegt op een avond tegen zijn vrouw ‘ik wil jou in mij hebben”. Wanneer hij het bloed drinkt van zijn vrouw veranderd hij stil aan in een soort beest.

Alweer heeft Boe bewezen dat hij visueel origineel kan zijn. Prachtige shots in de sneeuw. Ook zet hij weer een mooie sfeer met een prachtige soundtrack. Zelfs zo’n mooie soundtrack dat ik de aftiteling volledig heb uitgekeken met kippenvel.

Een meesterwerk dat wat kort is maar zeer bondig. 82 minuten genoten van deze film.

9.5/10

The Woman in Black

The Woman in Black is een film van James Watkins, de man achter Eden Lake, een film die ik wel erg goed kon waarderen. Nu komt hij af met een 2de horror/thriller film dus dit kon wel eens interessant zijn. En opeens zien we een zeer bijzondere naam op de poster staan Daniel Radcliffe, onze held uit Harry Potter. Toch bijzonder dat hij verkiest om nu eens mee te spelen in een horrorfilm, dat wekte mijn nieuwsgierigheid naar deze film al helemaal op.

De film valt onder het sub horrorgenre Haunted House films. Dus dat betekend dat we te maken hebben met een creepy huis vol angtaanjagende dingen. Dit genre is jammer genoeg al te veel voorgekomen zodat de orginaliteit van deze film eigenlijk niks voorsteld. We kennen het allemaal al. Hier en daar komt er wel iets leuks in dat best wel verrassend overkomt maar jammer genoeg werkt het niet altijd. Het grote probleem van deze film is dat het gewoon heel voorspelbaar is. Daarom kwamen (voor mij toch) de schrikeffecten niet bepaald altijd goed over. Eng wordt deze film eigenlijk nooit niet en dat komt ook alweer door de voorspelbaarheid. Watkins had beter voor een ander soort verhaal gekozen want zoals ik al eerder zei: we hebben dit al teveel gezien!

Pluspunten van deze film zijn toch wel de mysterieuze sfeer in het dorp. Het speelt ook af in een leuke tijd waar je ideaal van die vreemde dorpjes in kan maken. Visueel is deze film ook erg leuk, mooie landschappen, leuke decors,…
De soundtrack is ook mooi en bijpassend.

De acteerprestaties: Radcliffe is naar mijn mening een redelijk acteur, niet hoogstaand maar doet het nooit niet slecht. En in deze film laat hij toch goed zien wat hij in zijn mars heeft. Zeker geen miscast! De rest van de acteurs deden het ook wel aardig. Opzich niks op aan te merken.

Conclusie: jammer dat het verhaal wat verhaal wat misloopt maar het wordt gelukkig toch goedgemaakt door een aantal pluspuntjes. Het is zeker een vermakelijk filmpje, maar zeker niets hoogstaands.

6/10

The Black Keys – El Camino

Voor mij is dit de ultieme feel good plaat voor eens lekker in het zonnetje op te zetten. Ik wordt gewoon happy van al die nummers, en er staat gewoon geen één slecht nummer op. Een verassende ontdekking dus. Maar toch kende ik blijkbaar al een aantal liedjes van hun die ik eens toevallig had gehoord.

Het album duurt 38 minuten en bestaat uit 11 nummers. De nummers blijven allemaal in dezelfde stijl, en dat is een vrolijke stijl met leuke gitaardeuntjes en refreinen in samenzang. Het album is erg leuk gezongen en bevat leuke teksten. Na een tijdje wordt het zelfs heel moeilijk om niet mee te zingen.

Een klein nadeel: ik vind het album wat aan de korte kant en het speelt nogal vrij hard op save. Opzich is daar weinig mis mee maar ik hou gewoon van wat geëxperimenteer in muziek.

Mijn favoriete nummers op het album zijn zeker Lonely Boy. Een nummer dat een heel fijn deuntje heeft en een ongelofelijk leuk meezing refrein.
Daarna denk ik dat ik zou kiezen voor Little Black Submarines, een nummer dat lekker rustig begint met een akoestische gitaar en openbarst met een zalig stukje rock. Love it! Ook hier kan ik moeilijk men mond houden om mee te zingen. En zelfs moeilijk stilzitten!
Ook het eerste nummer dat ik ontdekte van dit album ‘Gold on the Ceiling’ makes my day.

Zoals u ziet een fantastisch album dat iedere rock liefhebber zeker zou moeten geluisterd hebben. En daarom ook een mooi cijfer:

9/10

Kortfilm: Dansen in een onweersbui

Dansen in een onweersbui is weer een mooie ontdekking in de wereld van kortfilms. Deze film is gemaakt door een studente van RITS: Nele Vandael. Na het zien van deze film ben ik er zeker van overtuigd dat deze jongedame het nog ver zal kunnen schoppen in de mooie wereld van film. En ik hoop ook echt dat ze blijft een goed niveau aannemen zo kunnen we nog eens terug trots worden op de Belgische filmindustrie.

Deze film deed me een beetje denken aan films van Deense cinema. Een cinema die jammer genoeg rap vergeten wordt. Denk maar aan Thomas Vinterberg (Festen, Dear Wendy), Lars Von Trier (Antichrist, Melancholia, Dogville) en Christoffer Boe (Reconstruction, Allegro). Waarom doet het mij daar aan denken, omdat ze speelt met haar personages, net alsof het poppen aan touwtjes zijn. Zo denk ik terug aan mijn grote favoriet Reconstruction. Dan komt ook het manische erin, waar ik een lichte flashback kreeg naar het extreme, maar ongelofelijk indrukwekkende Antichrist van Lars Von Trier.

Technisch is deze film ook zeer goed in elkaar gezet voor een studentenfilm. Er wordt mooi gelet op details. Wat ik nog het leukste vond gemaakt was de intro, zeer goede montage met een mooie soundtrack keuze. Gaf al meteen een goede sfeer en maakt de kijker ook al meteen nieuwsgierig wat er allemaal gaat gebeuren. Zeer slimme keuze.

Acteerprestaties waren ook zeker goed. De film bevat maar 2 acteurs, maar wel 2 die matchen. Wat zeer belangrijk is in een 2-spel. Passioneel en emotioneel gespeeld.

Ik wil deze jonge, talentvolle regisseur alleen maar het beste toewensen. En ben zeer benieuwd naar meer.

9/10

Tokyo.Sora

Een film die ik al lang wou zien maar nooit het goede moment voor vond. Ik had verschillende pogingen gedaan maar had toen nooit volledig kunnen uitkijken omdat het gewoon te traag aanvoelden. Nu is het dan eindelijk gelukt om verder te komen dan het eerste half uur, het ging zelfs zo goed dat ik hem met toch wel een goed gevoel uitgekeken heb. Ik had althans weeral het gevoel van ‘man dit is traag’. Maar na een tijdje merk je ook wel dat het iets uitstraalt. De lange beelden op stille vrouwen die daar maar zitten, maar er zit veel meer achter.

Deze film gaat over het leven van 6 vrouwen in Tokyo, deze 6 vrouwen leiden een éénzaam leven en zoeken achter verandering. Deze verandering loopt bij sommige vrouwen goed af bij de andere wat tragischer. Het biedt ook een blik op het dagelijkse leven van een alleenstaande vrouw in Tokyo, wat best wel interessant is. Het blijft een leuke cultuur.

Acteerprestaties zijn goed, alle dialogen worden mooi uitgevoerd en komen krachtig over. De sfeer dit ook zeer goed, mooi muziek die soms voorkomt met zeer bijzondere beelden. Beelden van de mooie lucht in Tokyo of de stad mooi fotografisch in beeld gebracht. Geeft wel een meerwaarden.

Na al het positieve komen nu nog wat negatieve puntjes: ik vond dat niet alle verhalen even interessant waren, dat meisje die daar de hele tijd praat met een jongen in dat café vond ik bijvoorbeeld minder. Maar uiteindelijk wordt dat wel weer interessanter maar het begin ervan was vrij nutteloos. Soms voelt de film ook wat leeg aan maar niet echt zoveel problemen mee.

Tokyo.Sora is een ideale film voor de mensen die van ensemble houden. Begin er niet aan als je niet houd van trage drama films.

8/10

Festen

Hier ben ik dan weer terug, het is al een tijd terug dat ik nog iets gepost heb maar here we go again. En ik ben het jaar met de film ‘Festen’ te bespreken. Een Deense film uit het jaar 1998 van regisseur Thomas Vinterberg. Dit is de allereeste Dogme 95 film. Dogme 95 zijn regels opgesteld door 4 Deense regisseurs: Lars Von Trier (Dancer in the Dark, Dogville, Antichrist), Thomas Vinterberg (Festen, Dear Wendy, Submarino), Kristian Levring (Den du frygter, The Intended), Søren Kragh-Jacobsen (The Island on Bird Street, Mifune’s Last Song). Deze regisseurs hebben 10 regels opgesteld die een regisseur moet zweren na te leven om onder de naam Dogme 95 te werken.
De regels:

1. Opnames dienen op locatie plaats te vinden. Rekwisieten en decors mogen niet worden toegevoegd (als een bepaald rekwisiet noodzakelijk is voor het verhaal, moet een locatie worden gekozen waar dit rekwisiet aanwezig is).
2. Geluid dient nooit los van de beelden te worden gemaakt, of andersom. (Muziek mag niet worden gebruikt, tenzij aanwezig waar de scène wordt gefilmd.)
3. De camera dient in de hand te worden gehouden. Elke beweging of fixatie die uit de hand kan worden bereikt is toegestaan. (De film dient niet plaats te vinden waar de camera staat, schieten dient plaats te vinden waar de film plaatsvindt.)
4. De film dient in kleur te zijn. Speciale belichting is niet toegestaan. (Als er te weinig licht is, moet de scène worden afgebroken of dient een enkele lamp aan de camera te worden bevestigd.)
5. Optische effecten en filters zijn verboden.
6. De film mag geen oppervlakkige actie bevatten. (Moorden, wapens etc. dienen niet voor te komen.)
7. Vervreemding in tijd en plaats is verboden. (Dat wil zeggen dat de film plaatsvindt in het hier en nu.)
8. Genrefilms zijn niet toegestaan.
9. Het filmformaat is Academy 35 mm.
10. De filmregisseur wordt niet genoemd op de aftiteling.

Bij Festen worden deze regels mooi nageleefd. Maar het is op het begin wennen op dit vreemde camerawerk te aanschouwen. Het is zelfs een beetje lelijk te noemen. Maar het is dan ook de bedoeling om geen visuele kunst te creeëren maar meer bezig te zijn om dialogen en personages uit te werken. In deze film krijgen we te maken met een aparte familie. Vader Helge wordt 60 en geeft een groot feest in zijn kasteel. Alle familie en vrienden verzamelen zich en we maken al direct kennis met een mysterieuze personages. Christian is de oudste zoon en gedraagd zich nogal vrij vreemd, je merkt dat hij iets vanplan is en er zijn meerdere mensen bij betrokken. Dan is er de agressieve luidruchtige Michael. De minst geliefde broer, hij, zijn vrouw en 2 kinderen zijn ook van de partij. Maar één van de bediendes doet vreemd tegen hem en zijn vrouw. En dan is er nog de dochter Helene, zij was geboren uit een tweeling, waarvan de andere zus zelfmoord gepleegd heeft onder mysterieuze omstandigheden.

Een zeer boeiende film met een geniale uitwerking. De personages worden ook zeer goed gespeeld. Paprika Steen (Adam’s Apples, Open Hearts) en Ulrich Thomsen (Adam’s Apples, Allegro) zijn erg goede acteurs.
Denemarken is een briljant filmland en komen steeds met mooie verassingen. Deze is zeker de moeite waard om te zien.

8/10

Portal 2

Valve maakt echt coole games. Persoonlijk ben ik niet zo fel te vinden voor puzzelgames, het is soms eens fijn tegen de verveling in de computerles maar niets meer. Valve heeft daar verandering ingebracht met de game ‘Portal’. Deze game zat bij de prachtige collectie ‘The Orange Box’ als shortgame. De game was jammer genoeg wel erg kort en ik had er echt van genoten. Mega leuke humor, coole setting, leuke puzzels,… En toen kwam opeens deel 2 uit.

Deel 2 is gewoon geweldig! Dit is gewoonweg de beste puzzelgame ever made! Hierin beland je weer in Aperture Science voor tests. Deze keer krijg je hulp maar is deze hulp wel betrouwbaar?
Zo beland je overal in het bedrijf, wat dus blijkbaar erg gigantisch is. Je krijgt nieuwe obstakels zoals: gel (blauw = springen, wit = voor portalen, oranje = snel lopen). En je ontdekt wat meer over de geschiedenis van het bedrijf.

Voor de mensen die niet weten wat Portal is:
Je bent een meisje dat steeds in kamers terecht komt waar je de uitgang moet openen of bereiken. Het enige wat je hebt is een Portalgun. Dit schiet blauwe en oranje portalen waar je kunt doorlopen en door de andere uitkomt. Je hebt kubussen die je op platforms moet plaatsen en hopen obstakels.

Deel 2 vind ik persoonlijk wat leuker dan deel 1. Het heeft een langere speelduur, meer variatie in de kamers, heel wat leuke humor en meer background information.
Heb er erg van genoten en ga zeker binnenkort eens de co-op spelen die ook helemaal blijkt de moeite te zijn.

9/10

Final Fantasy VII

Hier is hij dan, mijn eerste gamereview op deze blog. Een spel dat ik net voor de eerste keer heb uitgespeeld maar al een heel tijdje ken. Met deze game heb ik een heel tijdje gesukkeld, het begon allemaal op men PS1 die begon moeilijk te doen en de neiging had om uit te vallen, heel irritant dus. Na verschillende frustrerende pogingen om het spel te spelen op de console had ik er genoeg van en installeerde een emulator op mijn pc. Gelukkig heb ik een controller voor pc liggen anders is het niet speelbaar. Maar genoeg over de problemen nu over de game!!!

Final Fantasy VII is sinds vandaag mijn favoriete game maar dat kan uiteraard nog veranderen. Ik heb namelijk nog niet zoveel ervaring met RPG en ben benieuwd of er een game is die deze magische game kan overtreffen. Op gebied van verhaal van ik dit spel namelijk echt fantastisch, nog nooit zo genoten van een verhaal. Het is zo uitgebreid en heeft zoveel geweldige wendingen. Ik was echt verbaasd en kreeg een verslaving. Ook de gameplay is verslavend maar daar kom ik zometeen nog op terug. Eerst even de storyline kort samenvatten:

Je speelt in een wereld die er niet bepaald erg vrolijk uitziet. Er is een nieuwe soort energie op de markt : Mako. De verantwoordelijken van Mako energie zijn ook de mensen die het meeste te zeggen hebben. Maar jammer genoeg hebben deze mensen geen oog voor anderen. Ze zorgen voor hopen armoede en ze maken de planeet kapot. Zo ontstaat er in een wijk in Midgar (de grootste stad waar het hoofdkwartier van Shinra staat) een groep die de planeet wil redden. Deze groep bestaat uit Barret, Tifa, Jessie, Wedge, Vicks en Cloud. Cloud is de nieuwste, een ex soldaat die ooit gewerkt heeft voor Shinra maar nu ook er tegen vecht.
Maar Shinra blijkt uiteindelijk niet hun enige probleem te gaan worden er wacht namelijk nog iets veel erger te gebeuren…

De gameplay: Final Fantasy VII is een turnbased JRPG. Dat betekend dat je steeds een battleovergang hebt als je tegen een monster opbotst. Je krijgt een kader met opties die je hebt [Attack, Magic, Items]. De battles zijn soms erg strategisch en ook ehoorlijk moeilijk. Daarom oet je ook oplevellen en materia verzamelen. Materia zijn bolletjes die je over het hele spel vind en kunt steken in je equipment. Materia is magic en zorgt ervoor dat je MP verminderd. Equipment is dus zeer belangrijk. Door veel te vechten gaat de materia ook upgraden en uiteindelijk heb je mastermateria.
In deze game heb je ook een heel hoop sidequests en minigames. Zo kan je chocobo’s (grote vogels die niet vliegen) opvoeden en er mee racen. Persoonlijk vond ik het niet zo heel geslaagd maar het kan wel handig zijn voor veel coole items en materia.

De soundtrack: de soundtrack van deze game is werkelijk briljant. Het heeft echt iets magisch en is heel bijpassend. Het is vaak ook heel sfeervol en maakt deze game ook echt af. Zit nu zelfs nog de soundtracks te luisteren op youtube en krijg echt kippenvel, krijg zelfs zin om new game te klikken.

Zeker dat ik deze game eens ga terug spelen, vooral voor de sidequests. Ik moest er nog een aantal doen. En ik wil zeker eens level 99 halen. Heb nu level 70 bereikt waar ik ook al redelijk tevreden over was. Maar de eindbaas voelde toch nog redelijk hardcore aan.
Een terechte klassieker waar ik echt de volle 40 uur van genoten heb. Ben echt benieuwd naar de andere Final Fantasy games. En ook de film Advant Children (vervolg op deze game).

Een groot meesterwerk!
10/10

The Human Centipede II (Full Sequence)

Tom Six zei het al ‘deel 2 zal nog erger worden!’. En hij heeft zijn best gedaan om het nog een stapje verder te zetten. Na een gestoorde dokter in deel 1, zitten we nu met een vuil, spraakloos mannetje met mega smerige fantasietjes. Dit personage noemt ‘Martin’. Martin woont bij zijn moeder en wordt erg gehaat door haar. Hij werkt als parkeerwachter en is gek van de film ‘The Human Centipede’. Hij geraakt zo geobsedeerd dat hij zelf eentje wil maken maar dan met 12 mensen.

Deze film kun je lichtjes vergelijken met ‘Eraserhead’, al zelfs is dat een veel betere film. Maar hier zitten ook vreemde personages in. Het is ook zwart/wit geschoten en geeft wel een leuk effect. Het gore van deze film is aardig gelukt maar komt nogal vrij onrealistisch over. Toch ziet het er soms mega smerig uit en ben je blij dat het niet in kleur is.
Het acteerwerk bied ons weinig bijzonders. Er is weinig dialoog, een hoop geroep, een mega vervelende actrice die ik ook al niet kon uitstaan in deel 1. En dat vervelende gehoest begon uiteindelijk op mijn zenuwen te werken. Soms was het wat ééntonig en saai.
De bom barst ook vrij laat los in de film maar duurt wat te lang.

Het is best wel een aardige film in zijn geheel, al zelfs kon het nog veel leuker. Tom Six moet nog veel bijleren al zelfs gaat het al wat de betere richting uit. Ben benieuwd wat hij gaat terecht brengen met deel 3.

6/10